0

Ertu ekki að fokking kidda mig???

…you stupid fucking bitch…

Já hér er reiðin við völd.

Hafið þið einhverntíma hatað einhvern eða látið einhvern fara ólýsanlega mikið í taugarnar á ykkur en þið vitið ekki afhverju? Höfum við ekki öll gert það?

Það á ekki við í þessu tilfelli ég veit nákvæmlega uppá hár afhverju ég þoli ekki og jafnvel hata þessa mannsekju sem þið munuð kynnast stuttlega hér á eftir….

Það eru til svokallaðar A manneskjur og B manneskjur….og svo eru líka til allt ALLT öðruvísi manneskjur F manneskjur skulum við kalla þær.

Ég rumsakði í nótt við hurðaskelli og alskonar hljóð og viti menn er þá ekki litla stelpu gerpið á 1. hæðinni að vesenast eitthvað um miðja nótt.  Í þessu tilfelli get ég ekki sagt að hægt sé að elska nágrannann.

En fáum smá forsögu:

Það býr stelpugerpi þarna á 1. hæðinni ásamt kærustanum sínum og barni. Ég kalla hana stelpugerpi því hún er kring um 19-20 ára…ekki það að ég sé eitthvað sjúklega mikið eldri en hún virðist bara vera eitthvað svo óþroskuð eitthvað og ber nákvæmlega enga virðingu fyrir öðrum eða neinu ekki einu sinni eigin hlutum. En já þau þarna hafa verð frekar skrautlegir nágrannar, hrúga draslinu sem þau nenna ekki að henda á sorpu niðrí hjólageymslu, skilja barnavagninn sinn eftir fyri öllum póstkössunum í stað þess að labba með hann niður þessar 6 tröppur niðrí hjólageymslu, spila háværa bassamikkla tónlist löngum stundum, kasta sígarettu stubbum fram af svölunum eins og þeim sé borgað fyrir það, skella útidyrahurðinni á öllum tímum sólarhirngs ….og ó já svo margt margt fleira. Svo um daginn átti sér stað heiftarlegt rifrildi milli hennar og kæró með tilheyrandi hurðaskellum öskrum og látum sem endaði svo á því að gæjanum var hent út. Eftir þetta atvik var ákveðið að hafa samband við leigusalann hennar og láta hann vita af látunum og öðru veseni í kringum gerpið og kom þá í ljós að búið var að segja henni upp og hún á að fara um mánaðarmót. Þetta gladdi okkur svoldið…nei bíddu við skulum ekki ljúga þetta gladdi okkur MIKIÐ.

En já útflutningsdagurinn sem við höfum öll beðið eftir er líklegast núna í dag 31. maí og stelpu gerpið F manneskjan sem hún er getur ekki gert neitt eins og venjulegt fólk og nýtir því næturnar í tiltekt og frágang á búslóðinni og við þetta vaka ég kl. 3 í nótt. Eitur hresst. Var búin að rumska nokkrum sinnum við dynki og alskonar brak…og hrekk svo í kút um 3 leytið við hurðarskell í útidyrahurðinni (svefnherbergisglugginn minn er nánast beint fyrir ofan útidyrahurðina)……og það fyrsta sem ég hugsa er; „You stupid fucking bitch!“ Kasta koddanum yfir höfuðið , sný mér á hina hliðina og tauta….“It will all be owe soon“…..og glotti.

0

Atvinnuleysið er frelsið?

NEI!

Að vera atvinnulaus er ömurlegt!

Ég veit ekki hvort margir þarna úti hafa prófað það?? En samkvæmt hagstofunni var 6,8%  atvinnuleysi í mars 2013 sem er ekki það mikið enda eru ekki margar vinnur í boði fyrir þessi 6,8%  sem eftir eru. En að vera atvinnulaus hljómar rosa spennandi í kenningu…en raunveruleikinn er ekki þannig. Í fyrsta lagi þá er þetta náttulega ekki neitt neitt sem maður fær, ef maður er að koma úr námi eins og ég og svo má maður ekkert, þú mátt ekki fara úr landi yfir helgi, varla fara útúr bænum, þú mátt ekki sækja námskeið nema þessi námsekið sem þeir bjóða uppá nema fá leyfi og fylla út alskonar shit…og námsekiðin sem þeir bjóða uppá í augnablikinu eru 0, námskeiðin sem voru í boði fyrir 18-24 ára…og viti menn þar sem ég er á 25 aldurs ári þá get ég ekki tekið þátt. Það eina sem er í boði er starfleitarstofa á vegum VR og STARF sem er ekki val heldur skylda ….er svosem alveg gagnlegt námskeið þannig séð, farið yfir ferilskrá og alskonar dót. En þetta er mjög slappt… svo má heldur varla vera í sjálfboðastarfi nema að fylla út alskonar shit. Ég skil ekki afhverju þetta er svona flókið? Ættu þeir ekki frekar að reyna að virka þessi atvinnulausu grey, já ég er grey, koma þeim út á meðal fólks svo þau verið ekki alveg þroskaheft þegar þau komast útá vinnumarkaðinn aftur? Nýta fólk í sjálfboðastarf eitthvað! Bara eitthvað annað en að sitja heima við tölvuna, skoða atvinnuauglýsingar, sendandi tölvupósta um allann bæ og fæetta fréttablaðinu í örvæntingu….sem er baisicly það eina sem „má“ gera.

Mér leiðast svona flóka mál…einhverstaðar var krotað á vegg hérna fyri einhverjum árum ;“Atvinnuleysið er frelsið“….HELL NO! Mér hefur sjaldan fundist ég jafn heft….

Verst er að ég veit ekkert, ég veit ekki hvort að vinna leynist bara rétt handan við hornið eða ekki….kanski er vinnan bara útá götuhorni…en það er ólöglegt að vera vændiskona…;)

En já af því ég veit ekkert þá þori ég ekki annað en að vera á þessum bótum. Ég er samt að verða geðveik. Þetta er mánuður 5 og ég hef aldrei síðan ég byrjaði að vinna verið aðgerðarleus svona lengi…ég hef aldrei verið án vinnu eða skóla í meira en mánuð…sjittí fokk.

Mér líður eins og vanhæfum, misheppnuðum fullorðun einstaklingi…

Svo verður maður svo snarbilaður í höfðunu, allir dagar renna saman í eitt dagar verða að vikum og vikur að mánuðum og allt bara hverfur…maður gleymir öllu því maður veit ekki hvaða dagur það er. Svo fer maður í panikk, og hugsar…en hvað ég ég finn ekki vinnu? Hvað ef þetta verður svona árum saman?…WTF??…

Svo annað….hvenrig í andskotanum á ég að leita mér að vinnu ef ég veit ekki einu sinni alveg nákvæmlega hvað ég vil? Hversu hreinskilin á maður að vera í atvinnu umsóknum? Ég efast um að nokkur manneskja myndi ráða mig ef kæmi fram í umsókninni að ég væri ekki viss um hvort ég væri að leta að framtíðarstarfi, hlutastarfi eða sumarstarfi….mig vantar einhverja ákveðnu stefnu! – Er samt svona ….semí komin með stefnu…svona semí stefnu – Sækja um á Bifröst, krossa fingur og fá vonandi hlutastarf? EN ef ég kemst ekki inná Bifröst? Hvað ef mér býðst skyndilega tækifæri til þess að taka námssamninginn minn í ljósmyndun??? Það er allt í tómu tjóni…svo margar spurningar..en þegar stórt er spurt þá er fátt um svör….

Helvítis fokking fokk…

Getur ekki bara einhver sagt mér hvað ég á að gera….

0

Anna og úrin

Ég minntist á úr í einhverri færslu hérna um daginn, þar sem ég sagðist ætla að segja ykkur söguna af mér og úrum síðar. Hér kermur það blogg.

Já þetta er frekar óspennandi….

Anyway’s… Ég á við vandamál að stríða, það virðist vera einhvernvegin gjörsamlega ómögulegt fyrir mig að ganga um með úr. Þetta er löng saga og á rætur sínar að rekja til barnæskunnar. Hljómar dramatískt I know. EN ég hef átt þónokkur úr og þau euga það öll sameiginlegt að vera ónothæf…þegar þau komast uppá hendina á mér. Alveg frá því að ég var krakki hef ég haft þann ótrúlega óhagstæða hævileika að ná að eyðileggja úr á furðunlegann og óútskýranlegann hátt…og þau úr sem ég hef ekki eyðileggt á nýjann og spennandi máta hafa skyndinlega hætt að ganga þrétt fyrir ða ekkert sé að rafhlöðunni í þeim. Eitt dæmi um það er úr sem ég fékk gefins þegar ég var 13 ára held ég alveg örugglega, voða venjulegt úr sme ég gat notað í enhverjar vikur…en svo allt í einu hættir úrið að ganga og ég hugsa ó dem it, það þarf að láta skipta um batterí í þessu. Svo set ég úrið mitt uppí hillu. Nokkrum dögum síðar tek ég eftir því að úrið er skyndilega byrjað að ganga aftur. Spes, hugsa ég með mér en vippa því aftur uppá hendina og gat notað það í rúma viku í viðbót en þá hættir það að ganga aftur! Þannig það fer uppí hillu enn á ný…og ótrúlegt en satt daginn eftir er það byrjað að agenaga aftur! Þannig að ég set það aftir á mig…en viti menn sagan enurtók sig. Þannig að eftir það skipti þá hef ég ekki sett þetta úr á mig afur. :/

Ég ætla ekki að fara í gegn um allar úrsögurnar en hér kemur ein sagan af því hvernig ég skemmdi úr á athygglisverðann hátt.

Þetta var í 9. eða 10. bekk, það vöru einhevrjis svona „öðruvísi“ dagar og allir voru að fást við ýmis verkefni og við binkonurnar vorum að taka upp grín sketsa (Hvernig skrifar maður þetta!?Er þetta rétt??). Við vorum inní enhverri stofu að taka eitthvað upp ogf okkur vantaði eitthvað þannig ég ætla að skottast fram og sækja það, hvað sem það var nú aftur. Einhevrnvegin tekst mér að reka hendina utan í dyrakarminn, ekkert voða fast samt, og viti menn úrið sem ég var nýbúin að fá að gjöf, brotnaði og hætti að virka. 😦

…og síðan þá hef ég varna notað úr…

…þangað til núna í febrúar…

Ég fór til útlanda og sá í einni fylgihlutabúðinni svona bleikt plastúr (svipað og er hægt að kaupa í Tiger) sem kostaði 9 pund eða eitthvað og ég ákvað að nú væri tími til að fá sér úr aftur, mig langaði svo í svona belkt úr! Ég keyoti úrið og það var mikil gleði, ég setti úrið á mig. Ég gat notað þetta úr í tæpar tvær vikur…svo slitnaði það á stórfurðulegum stað. ótrúlega unfair eitthvað 😦 ég þekki fólk sem á svona plastúr sem er búið að eiga sín mikið lengur og þau eru ennþá í heilu lagi… 😦

Hvað er málið með mig og úr??….I want to know!

0

Fólk sem hefur enga stjórn á tilfiningum sínum…..

Ég var stödd í Hagkaup núna síðastliðinn laugardag, rúm vika í mánaðarmót og hjá sumum er það skelfilegur tími og krónurnar á debetkortinu af skornum skamti kanksi. Hver kannast ekki við að leita um alla íbúð að smá klinki, snúa við sófapullum, hella úr verskinu sínu og róta í buxnavösum í leit að klinki til að kaupa sér núður í Bónus? Fullkomlega eðlilegt ástand.

En ekki allir ráða jafn vel við slíkar krísur og þá snúum við okkur aftur að Hagkaupsferðinni. Eins og við vitum þá er Hagkaup ekki ódýrasta búllan í bænum en stundum er gaman að fara þangað og skoða og stundum er líka til eitthvað þar sem fæst ekki í Bónus o.s.frv. Ég var þarna að versla eina 2L flösku af sódavatni á undan mér í röðinni voru hjón sem greinilega voru ekki í buddu krísu því þau voru með stútfulla kerru af alskonar gúmmelaði, fancy ass kjöti melónur og alskonar shit. Af útlitinu að dæma þá virtust þau vera fólk sem aldrei lendir í svona buddu krísu. Back to my pont, á undna þeim var maður, sá sem var verið að afgreiða þegar ég kem í röðina, hann virtist ósköp venjulegur í útliti þannig séð en svo kemur að því að greyið kassadrengurinn segjir manninum hvað það sem hann var að versla kostar. Maðurinn tekur upp seðla sem eru greinilega ekki nógu margir og þá fer hann að sturta klinki á borðið og byrjar að telja og svo heyrist „andskotinn ég er ekki með nóg!“. Á þessum tímapunkti er maðurinn búinn að setja allt sem hann var að versla í poka sem hann hafði laggt á gólfið á meðan hann var að vesenast með klinnkið. Maðurinn hrifsar uppúr pokanum pakka með fjórum hamborgurum og hendir þeim uppá afgreiðsluborðið og frussar svo út´ru sér trundulega „Ég ætla að skila þessu!“…og greyið kassadrengurinn sem er ekki alveg að átta sig á þessu öllu samann, því maðurinn virðist vera orðinn brjálaður í skapinu, segir;“ha?“  og maðurinn hreytir í hann; „Ég ætla að skila þessu ég er ekki með nóg!.“ Þá þarf kassadrengurinn að hringja í einhern sem er yfir til þess að geta tekið vöruna út úr kassanum og við hin í röðinni bíðum og maðurinn blótar tautar eitthvað og er greinilega orðinn frekar reiður. Svo liksins kemur annar starfsmaður og tekur vöruna út úr kassanum og reiði maðurinn borgar og týnir svo upp klinnkið sem var um allt afgreiðsluborð af mikilli nákvæmni, hrifsar svo pokann og strunsar reiður í burtu.

Ókei eitt eða jafnvel tvennt sem ég skil ekki: Ef reiði maðurinn var svona tæpur með peninga…afhvejru var hann þá að versla í Hagkaup? Þetta var í Smáralindinni og Bónus og Krónan eru þar í næsta nágerni, að vísu var búið að loka Bónus því klukkan var orðin rúmlega sex…en Krónan var enn opnin. Svo hitt sem ég skil ekki eru þessi svakalegu viðbrögð, það geta hugsanlega verið margar ástæður fyrir svona tilfininga sprengju, hann var kanksi para eitthvað tæpur í skapinu þennann daginn eða kanksi var þetta bara búinn að vera ömurlegur dagur og þetta ýtti honum framm af eða kankski er hann bara mjög reiður alltaf, sumir hafa bara enga stjórn á tilfiningum sínum. Hver veit, ég vorkenni samt kassadrengdnum, hann varð eitthvað svo skellkaður litla greyið.