0

What the hell am I doing here?

Hvernig kemst maður í svona tilvistakreppu? Góð spuning Anna ég er fegin að þú spurðir. Let’s get real. Það er tiltölulega auðvelt skal ég sko segja þér. 1. Kláraðu eitthvað nám sem veitir þér EKKI greiðann og auðveldann aðgang að framtíðastarfi, 2. Vetu atvinnulaus, 3. Hafðu ekki hugmynd um hvað þú ætlar að gea næst. Vollia! Tilvistakreppa!

En byjum á byrjun.

Ég hef alltaf veið svona semí lost hvað varðar menntun og hvað ég ætla að verða þega ég er oðin stór. Þannig að ég geðist “dopp out” efti nokka misheppnaðar tilraunir í 3 mismunandi fammhaldsskólum. Vann á leikskóla og ákvað að taka förðunanám í kvöldskóla, lauk því…og lífið héllt áfam.Ég va í 3 á  á lelikskólanum ár kynntist fullt af skemmtilegu fólki og átti þar góða stundir en mig vantaði eitthvað meira. Þannig ég kvaddi kakkana og fó aftu í skólann. Ég tók upp þráðin þa sem fra var hofið í gunndeild upplýsinga og fjölmiðlagreina, þaðan va stefnan tekin á ljósmyndun efti gunn námið. En það heppnaðist ekki í fystu tilraun þannig ég endaði í gafískri miðlun. Sem va ekki alveg mitt uppáhald, en ég þraukaði önn í því  vegan þess að ég var viss um að það myndi hjálpa mér að komast inní ljósmyndun. Ég veit ekki hvot þessi önn í grafísku miðluninni hjálpaði til eða ekki en ég komst allavega inn í ljósmyndun í 2. Tilraun. Kláraði það…en vað einhvenvegin ennþá meia lost efti það…fanst ég eiginlega vea komin að smá dead end. Ef maður kemst ekki á samning þá er ekki mikið meia sem er hægt að gera hérlendis. Plús það að eftir þetta allt saman þá hafði áhuginn einhvernveginn dofnað og mér fanst ég ekki lengu geta þetta…mér leið svoldið eins og alli draumar og væntingar um þetta hefði verið depið  niður með þessu námi, svo mikil keyrsla ekki nægu tími til að sinna hveju vekefni að fullu þannig að allt varð einhvenveginn bara hálfklárað og ekki nógu gott. Tækniskólinn, whee drams go to die….en það var bara mín upplifun, við vorum hálfgerð tilaunadý í nýrri námsskrá og það var ekki að hjálpa til…..

En þá var spurningin, er þetta nóg? Vil ég meira? Vil ég framhaldsnám? Hvað í andskotanum vil ég?!

Eftir þetta allt va ég bara lost, og langaði varla til þess að taka upp myndavélina og ég geði það varla í einhverja 2 mánuði. ÉG vissi bara ekkert hvað mig langaði að gera, átti ég að byrja að leita mér að vinnu? Átti það að verða tímabundiðstarf? Framtíðarstarf? Átti ég að kynna mér nám í ljósmyndun erlandis? Eða ætti ég bara að gera eitthvað allt annað? What the fuck??!….

Ég skáði mig á atvinnuleysisbætur, sem er eitt af því mest depressing sem hægt era ð gera EVER, að játa sigur…..ég er lost..ég er átvinnulaus…ég er “aumingi”…það hljómar sweet að gera ekkert og fá borgað fyrðr það. En það er í raun hellviti….þú ferð í gegn um alskonar shitt í höfðinu á þér, einn daginn ertu sátt með lífið og þú ert með þetta allt á hreinu…en næsta dag kemur þér ekki framm úr rúminu því allt er svo ömurlegt og ú ert ömurleg og þú veist ekkert hvað þú átt að gera. Svo hjálpa þessi “kynningar fundir” vinnumálastofnunar ekki til……þeir voru ekki það mest upplífgandi í heimi. They really bring you down.

Fokking drasl.

Þannig að já…svona gerðist þetta allt saman og einn góðann verðurdag ákvað ég að byrja að blogga um þetta og hit og ýmislegt eiginlega bara allt sem mér dettur í hug. Ég varð bara að koma öllu niður í eitthvað form, pikka það í kassa á tölvuskjánum  og henda því út í cyberspace placeið til að hjálpa mér og kanksi einhverjum öðrum að finna útúr þessu, það eru örugglega fleiri þarna einhverstaðar sem eru líka í einhverskonar tilvistakreppu.

We can do this! Við komumst í gegn um þetta shitt!

0

Sunday bloody Sunday….

Jæja smá uppdate, comfort zone-lega séð  og ég verð að segja að það er bara ágætt að fara út úr comfort zone-inu. Mikið ævintýra crazyness, ég er ekki mkill að dáandi þess að keyra úti á þjóðvegi, og finst það frekar scary sérstaklega eftir að ég sá myndina Duel. En það er bara ekkert svo slæmt, ef það er lítil umferð það er að segja…veit ekki hvernig mér þærri að keyra í mikilli umferð með oþolinmóða ökuníðinga í rassgatinu á litlu Corollunni minni eða að lenda á eftir einhverjum gömlum karli með hatt og neyðast til að taka framm úr…sem mér finnst vera terrifying hugsun að þurfa að gera….frammút akstur er scary fyrir litlar Önnur. :/

En ég verð að segja að ævintýrið mitt út fyrir comfort zone-ið borgaði sig alveg……og ég er viss um að nú fer allt að smella saman og kanksi sér br´ðum fyrir endann á þessari tilvistakreppu. En ég tek þetta með fyrrivara, ég er búin að sofa svo lítið seinustu 4 daga að ég gæti bara verið í ruglinu……svefndrukkin og rugluð…með heila sem man ekki neitt og augu sem eru þurr og baugótt….sexehh…Vona bara að ég geti keyrt aftur í bæinn seinnipartinn án þess að keyra á geit.

Mánudeginum verður klárlega eytt í svefn.

Do not disturb.

mmmm…..sofa….

0

Out of the comfort zone…..

Þeir sem þekkja mig vita að ég er mikl félagsvera, haha nei bíddu það er ekki satt! Ekki misskilja mig mér líkar ágætlega við fólk en það eru samskipti við nýtt fólk sem vefjast stundum fyrir mér ég á erfitt með svona innantómt spjall við „ókunnuga“ og því meira sem ég reyni að gera svoleiðis aðstæður bærilegri því verri verða þær. En á endanum verður oftast allt í lagi og ég kynnist kanski þessari ókunnugu mannesku aðeins og get farið að haga mér eins og manneskja en ekki mállaus api. En þetta vefst samt alltaf fyrri mér, það er t.d. mjög tricky að byrja á nýjum vinnustað ég er 90% viss um að ég er skrýtna stelpan svona fyrstu 3 mánuðina á nýjum vinnustað. Kanksi…..kanksi ekki hver veit. En í þessum aðstæðum dettur mér aldrei neitt í hug til að segja og allt sem maður getur talað um man ég þegar ég er komin úr þessum aðstæðum. Svo er VERST AF ÖLLU þegar hin manneskjan er í alvörunni góð í svona aðstæðum og gerir heiðarlega tiraun til þess að koma í gang einhverri umræðu með því að spyrja mig spurninga sem ég svara EN það sem ég fatta nánast aldrei er að spyrja einhverja spurninga til baka! Helvítis fokking heili….. það er eins og að hann viti ekki hvernig samtal virkar….Þannig að já….það lítur líklega þannig út að ég hafi engann áhuga á að tala við þessa manneskju! …Sem er oftast ekki satt. 😦

En andskotinn hafi það ég er svo mikið að fara út úr comfort zone-inu mínu um helgina að það er ekki eðlilegt! Ég er s.s. að fara að „vinna“(án launa) útí sveit, er að fara farða fyrir eitt stykki stuttmynd hjá nemanda í Kvikmyndaskólanum og það verður gist eina nótt. Sem fyrir venjulegt fólk er allt í lagi en fyrir Önnu er það brjálæði! Nr.1 ég er að fara eyða helginni með bunch af svona „ókunnugu“ fólki og nr. 2 ég þarf að sofa á nýjum stað. Já, ég hata að sofa á nýjum stöðum ég á mjög erfitt með svefn í þannig aðstæðum, þannig að líklega verður ekki mikið sofið. Ég gisti sem betur fer bara 1 nótt í staðinn fyrir 2…. fjúff. En já þetta er alveg svaðalega mikið út fyrir mitt comfort zone….enn ræfillinn ég gerði mér þetta bærilegra með því að redda mér gistingu á kunniglegri stað. Þetta verður fínt…

En afhvejru er ég að þessu? – Til að fara út fyrir comfort zone-ið aðalega, eins og titill bloggsins gefur til kynna þá er ég í smá svona lífs krísu, smá svona tilvistakreppu…þannig að ég *dæs*…….er að prófa nýja hluti.

0

Tebolla vesenið…

Ég á við mjög hverstagslegt og óspennandi vandamál að stríða sem ég kýs að kalla tebolla vesenið. Ég byrjaði nýlega á því að fá mér alltaf bolla af tei á morgnanna sem er allt í gúddí voða heilsusamlegt grænt myntu te. Þetta er alveg athöfn á morgnanna, setja nýtt vatn í hraðsuðuketilinn, sækja te uppí skáp og ná í bolla….ahh bolla já, það eru þeir sem eru vesenið. Af einhverjum ástæðum tek ég mér nýjann bolla á hverjum morgni í stað þess að nota bara sama bollann í nokkra daga, það myndi ekki skipta svo mikklu máli ég er alltaf að drekka sama teið. En af einhverjum ástæðum þá er það mér ómögurlegt að venja mig á það og er því að finna tebolla um alla íbúð. Ég skil þá eftir á ótrúlegustu stöðum…stundum held e´g að það vaxi tebollar í íbúðinni minni…en þegar ég kíki inní skáp og sé að hann er nánast bolla laus þá skil ég hvað hefur átt sér stað. Ég er brjálaður bolladreifari.

Ég er ekki að ná að sætta mig við þetta, ég get notað sama glasið dögum saman, en það er eitthvað við þessa bolla ég virðist ekki geta komið því inní hausinn á mér að ég geti notað sama bollann aftur.

Þar hafið þið það óspennandi vandamál dagsins.

0

Fólk sem hefur enga stjórn á tilfiningum sínum…..

Ég var stödd í Hagkaup núna síðastliðinn laugardag, rúm vika í mánaðarmót og hjá sumum er það skelfilegur tími og krónurnar á debetkortinu af skornum skamti kanksi. Hver kannast ekki við að leita um alla íbúð að smá klinki, snúa við sófapullum, hella úr verskinu sínu og róta í buxnavösum í leit að klinki til að kaupa sér núður í Bónus? Fullkomlega eðlilegt ástand.

En ekki allir ráða jafn vel við slíkar krísur og þá snúum við okkur aftur að Hagkaupsferðinni. Eins og við vitum þá er Hagkaup ekki ódýrasta búllan í bænum en stundum er gaman að fara þangað og skoða og stundum er líka til eitthvað þar sem fæst ekki í Bónus o.s.frv. Ég var þarna að versla eina 2L flösku af sódavatni á undan mér í röðinni voru hjón sem greinilega voru ekki í buddu krísu því þau voru með stútfulla kerru af alskonar gúmmelaði, fancy ass kjöti melónur og alskonar shit. Af útlitinu að dæma þá virtust þau vera fólk sem aldrei lendir í svona buddu krísu. Back to my pont, á undna þeim var maður, sá sem var verið að afgreiða þegar ég kem í röðina, hann virtist ósköp venjulegur í útliti þannig séð en svo kemur að því að greyið kassadrengurinn segjir manninum hvað það sem hann var að versla kostar. Maðurinn tekur upp seðla sem eru greinilega ekki nógu margir og þá fer hann að sturta klinki á borðið og byrjar að telja og svo heyrist „andskotinn ég er ekki með nóg!“. Á þessum tímapunkti er maðurinn búinn að setja allt sem hann var að versla í poka sem hann hafði laggt á gólfið á meðan hann var að vesenast með klinnkið. Maðurinn hrifsar uppúr pokanum pakka með fjórum hamborgurum og hendir þeim uppá afgreiðsluborðið og frussar svo út´ru sér trundulega „Ég ætla að skila þessu!“…og greyið kassadrengurinn sem er ekki alveg að átta sig á þessu öllu samann, því maðurinn virðist vera orðinn brjálaður í skapinu, segir;“ha?“  og maðurinn hreytir í hann; „Ég ætla að skila þessu ég er ekki með nóg!.“ Þá þarf kassadrengurinn að hringja í einhern sem er yfir til þess að geta tekið vöruna út úr kassanum og við hin í röðinni bíðum og maðurinn blótar tautar eitthvað og er greinilega orðinn frekar reiður. Svo liksins kemur annar starfsmaður og tekur vöruna út úr kassanum og reiði maðurinn borgar og týnir svo upp klinnkið sem var um allt afgreiðsluborð af mikilli nákvæmni, hrifsar svo pokann og strunsar reiður í burtu.

Ókei eitt eða jafnvel tvennt sem ég skil ekki: Ef reiði maðurinn var svona tæpur með peninga…afhvejru var hann þá að versla í Hagkaup? Þetta var í Smáralindinni og Bónus og Krónan eru þar í næsta nágerni, að vísu var búið að loka Bónus því klukkan var orðin rúmlega sex…en Krónan var enn opnin. Svo hitt sem ég skil ekki eru þessi svakalegu viðbrögð, það geta hugsanlega verið margar ástæður fyrir svona tilfininga sprengju, hann var kanksi para eitthvað tæpur í skapinu þennann daginn eða kanksi var þetta bara búinn að vera ömurlegur dagur og þetta ýtti honum framm af eða kankski er hann bara mjög reiður alltaf, sumir hafa bara enga stjórn á tilfiningum sínum. Hver veit, ég vorkenni samt kassadrengdnum, hann varð eitthvað svo skellkaður litla greyið.